Ben ne ara bu kadar kendimden geçtim de beni ben yapan insanları unuttum? Dostum,ekürim, en iyi arkadaşım dediğim insanlardan bu kadar soyutladım kendimi? Dertlerini dinlemedim, mutluluklarına ortak olmadım,mutluluğuma ortak etmedim onları..Ne ara bu kadar yalnız, bu kadar bencil, bu kadar vurdumduymaz oldum?
Aylar olmuş bırak yüzünü görmeyi sesini bile duymamışım..İki satır mesaj bile yazmamışım..Güya iletişim çağındayız..Nasıl koparmışım bağımı?
"Ayrıca, çok vefalı çıktın, öperim! "...Bu cümle yazdırdı bana bu kadar satırı da karşılığında tek söz diyemedim...Önceki bağın kuvvetli olunca çok anla yüklüyorsun şu cümleye bile...Allah da beni nasıl bilirse öyle yapsın, diyecek kadar hem de!
Kendime Not: Seninle mutlu olan, seni mutlu eden insanlara vakit ayır! Dostluk, arkadaşlık görevlerini ihmal etme...Gülümse, gülümse, gülümse!!!
Ne demiş şair:
"O gider, bu gider, şu gider, dostluk; sen yanı başımızda kalırsın..."
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder