Pembe

Cümle gelmiyordu aklıma.Hikaye başlamıyordu.Bir hikayenin başlayabilmesi için neye ihtiyacım vardı, ne yazmalıydım?

Bir olayım, kişilerim, yerim, zamanım yoktu.Olduğum zamanda, olduğum yerden bir hikaye çıkmıyordu.İlham perisine inanıyordum ama inandığım o peri yoktu.Ben de daha gerçek bir şeye yöneldim.Bir kağıt, bir kalem ve başlamamı sağlayacak bir cümlesiyle aklımda şimşek çaktıracak bir arkadaşa.

Derken gözünü sevdiğimin teknolojisi yetişiverdi imdadıma.Bir mesaj sesiyle bölündü düşüncelerim.İçimden geçenlerle içinden geçenlerin aynı olduğu tek arkadaşım yazmıştı.

Her zamanki yerde, her zamanki saatte buluştuk.Giderken yanıma ne kağıt aldım ne de kalem.Kağıtta ondaydı, kalem de ve tepeme yıldırım gibi düşen cümleler de.Onun deyimiyle " Hem yaralayacaktık birbirimizi hem de yaralarımızı saracaktık.". Offfff klişeler, demeden siz şunu düşünün ya da düşünmeyin!Düşündüğünüzü düşününce bile üzüldüm size.

Laf aramızda, laf aramızda, laf aramızda...Laf aramızda kaldı, çıkamıyor.Bir de burada bir kız var; çok konuşuyor, dikkatim dağıldı.Beynimde şimşekler çaktıran arkadaşım da ders çalıştığı için şu an ondan faydalanamıyorum.Sessiz sakin bunları yazıyorum.

O, burayı güzelleştiren insan.Gelelim ben bunu niye anlatıyorum:

Havalar ısındı.Biz artık kalın montlardan kurtulup mevsimliklere geçtik.Pembe montumu çıkartırken aklıma geldi.Yıllar önce Nihan söylemişti: "Pembe, insana mutluluk getirir." Gülmüştüm, montu görünce Nihan aklıma geldi ve yine gülümsedim;içten içe de "Umarım haklısındır." diyerek.

O gün de pembe montumu giymiştim.Bütün gün içimde kaynağını bilmediğim bir enerji, bacak titremesi, kalbimin hızlı hızlı atmasıyla geçti.Anneme söyledim, doktora git, dedi.Okuldakilere söyledim, yoksa aşık mı olacaksın, deyip dalga geçtiler ama olayı hemen şeker düşmesine bağladılar.Çünkü hevesimin hemen kırılması gerekti!!! Ne var azıcık umutlansaydım! Neyse, geçti.

Yine pembe montum vardı bugün üstümde.Kafamda şimşekler çaktıran arkadaşımdan mesaj geldi, mutlu oldum.Bu yazıyı yazarken farkettim ki o da Nihan!

Buradan ilk Nihan'a söylüyorum "pembe" mutluluk getirdi.Dönüp ikinci Nihan'a bakıyorum ve bana diyor ki "Mutlusun!" .